قرآن کریم.
ابناثیر، مبارک بن محمد. (۱۳۶۷). النهایة فی غریب الحدیث و الأثر. قم: اسماعیلیان.
ابنبابویه، محمد بن علی. (۱۳۹۵). کمالالدین و تمامالنعمة. تهران: اسلامیه.
ابنشهرآشوب، محمد بن علی. (۱۳۷۹). مناقب آلأبیطالب علیهمالسلام. قم: علامه.
ابنفارس، احمد. (۱۴۱۰). معجم مقاییس اللغة. قم: مکتب الإعلام الإسلامی.
ابنقولویه، جعفر بن محمد. (۱۳۵۶). کامل الزیارات. نجف: دار المرتضویة.
ابنمنظور، محمد. (۱۴۰۸). لسان العرب. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
ابوترابی، محمود. (۱۳۹۶). «روششناسی کتاب البرهان فی تفسیر القرآن». نشریه احسن الحدیث، شماره ۴، ص 89- 102.
احتشامینیا، محسن، امیر توحیدی، و سید حسین موسویدرچه. (۱۴۰۱). «منهج تأویلی تفسیر البرهان با تکیه بر قاعده جری و تطبیق». دوفصلنامه تفسیرپژوهی اثری، دوره ۵، شماره ۹، ص۵۴-۷۹.
ازهری، محمد بن احمد. (بیتا). تهذیب اللغة. بیروت: دارالکتاب العربی.
آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن. (۱۴۰۳). الذریعة الی تصانیف الشیعة. بیروت: دارالأضواء.
آگاه، حمید. (۱۳۷۵). «تأویل قرآن در منظر اهلبیت (ع)». مجله پژوهشهای قرآنی، شماره ۵-۶.
بابایی، علیاکبر. (۱۳۷۲). «تأویل قرآن». مجله معرفت، شماره ۶، ص۴۴-۵۰.
بحرانی، سیدهاشم بن سلیمان. (۱۳۷۴). البرهان فی تفسیر القرآن. تهران: قسم الدراسات الإسلامیة مؤسسة البعثة.
برقی، احمد بن محمد بن خالد. (۱۳۷۱). المحاسن. تهران: دارالکتب الإسلامیه.
تحیری، احمدرضا. (۱۴۰۲). «تأملی نو در معناشناسی و ماهیت تأویل قرآن کریم». آرایههای ادبی قرآن، شماره ۲، ص۹۷-۱۲۰.
جرجانی، علی بن محمد. (۱۴۰۳). التعریفات. تهران: ناصر خسرو.
جوهری، اسماعیل بن حماد. (۱۴۲۸). الصحاح فی اللغة. بیروت: دارالمعرفة.
جوادی آملی، عبدالله. (۱۳۷۸). تسنیم: تفسیر قرآن کریم. قم: انتشارات اسراء.
حاجیخلیفه، مصطفی بن عبدالله. (۱۳۶۴). کشف الظنون عن اسامی الکتب و الفنون. استانبول: وکالة المعارف الجلیة.
عسکری (ع)، حسن بن علی، امام یازدهم. (۱۴۰۹). التفسیر المنسوب إلی الإمام الحسن العسکری علیهالسلام. قم: مدرسة الإمام المهدی(عج).
حسینی زبیدی، محمدمرتضی. (۱۴۱۴). تاج العروس من جواهر القاموس. بیروت: دارالفکر.
خرمشاهی، بهاءالدین. (۱۳۷۷) .دانشنامه قرآن و قرآنپژوهی. تهران: دوستان، ناهید.
خوشدونی، مهدی. (۱۳۹۲). «بررسی مبانی سید هاشم بحرانی در البرهان». فصلنامه حسنا، شماره ۱۸، ص 160- 193.
راغباصفهانی، حسین بن محمد. (۱۴۰۴). المفردات فی غریب القرآن. قم: نشر کتاب.
زرکشی، بدرالدین. (۱۴۱۵). البرهان فی علوم القرآن. بیروت: دارالمعرفه، چاپ دوم.
سبحانی، جعفر. (۱۳۶۴). منشور جاوید. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
سیوطی، جلالالدین. (۱۴۱۴). الاتقان فی علوم القرآن. بیروت: دار ابنکثیر.
شاکر، محمدکاظم. (۱۳۷۲). «تأویل قرآن و رابطه زبانشناختی آن با تنزیل قرآن». فصلنامه معرفت، شماره ۲۴، ص۴۴-۵۶.
_________. (۱۳۷۶). روشهای تأویل قرآن. قم: دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم.
طباطبایی، محمدحسین. (۱۳۹۰). المیزان فی تفسیر القرآن. بیروت: مؤسسة الأعلمی للمطبوعات.
طبرسی، احمد بن علی. (۱۴۰۳). الإحتجاج علی أهل اللجاج. مشهد: مرتضی.
_____________. (۱۳۷۲). مجمع البیان فی تفسیر القرآن. تهران: ناصر خسرو.
طبری، محمد بن جریر. (۱۴۱۲). جامع البیان فی تفسیر القرآن. بیروت: دارالمعرفه.
طوسی، محمد بن الحسن. (۱۴۱۴). الأمالی. قم: دار الثقافة.
طریحی، فخرالدین. (۱۳۷۵). مجمع البحرین. تهران: کتابفروشی مرتضوی.
عیاشی، محمد بن مسعود. (۱۳۸۰). تفسیر العیاشی. تهران: مکتبة العلمیة الإسلامیة.
فرجاد، محمد. (۱۳۸۳). «معناشناسی تأویل در روایات». مجله پژوهشهای قرآنی، شماره ۳۷ و ۳۸، ص 302- 313.
فراهیدی، خلیل بن احمد. (۱۴۱۴). کتاب العین. تهران: اسوه.
فهیمیتبار، حمیدرضا. (۱۳۸۶). «روش و گرایش تفسیر البرهان». فصلنامه شیعهشناسی، سال پنجم، شماره ۱۷، ص۷۱-۹۲.
قرطبی، محمد بن احمد. (۱۳۶۴). الجامع لاحکام القرآن. بیروت: دار احیاء التراث العربی.
قمی، علی بن ابراهیم. (۱۴۰۴). تفسیر القمی. قم: دارالکتاب.
کلینی، محمد بن یعقوب. (۱۴۰۷). الکافی. تهران: دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم.
معرفت، محمدهادی. (۱۴۱۵). التمهید فی علوم القرآن. قم: مؤسسه النشر الاسلامی، چاپ دوم.
___________. (۱۳۷۹). تفسیر و مفسران. قم: مؤسسه التمهید.
موسویجزایری، نورالدین. (۱۳۶۷). فروق اللغات فی التمییز بین مفاد الکلمات. تحقیق محمد رضوان دابه. قم: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، چاپ دوم.
میرزاخانی، مریم، سید محمدرضا ابنالرسول، و رضا شکرانی. (۱۴۰۰). «بررسی چگونگی بهرهگیری روایات از دانشهای زبانی در تفسیر قرآن (مطالعه موردی آیه بسمله از تفاسیر البرهان و نورالثقلین)». دوفصلنامه علمی حدیثپژوهی، سال ۱۳، شماره ۲۶، ص۳۳-۴۸.
نقیبی، سیدمهدی، و سیدمهدی سیدی. (۱۴۰۳). «ناهمسازی روایات تحریفنما در کتاب البرهان فی تفسیر القرآن». نشریه علوم قرآن و حدیث، سال پنجاه و ششم، شماره ۲، ص۲۱۵-۲۴۲.
)